Deze les is een van de meest troostrijke en krachtige lessen uit Een Cursus in Wonderen. Ze nodigt je uit om iets te herinneren wat volgens de Cursus nooit werkelijk verloren is gegaan: jouw eenheid met God.
Niet iets worden.
Niet iets bereiken.
Niet jezelf verbeteren.
Maar je herinneren.
Wat betekent deze les?
Het ego vertelt voortdurend een verhaal van afgescheidenheid.
Ik sta er alleen voor.
Ik moet mezelf beschermen.
Ik ben kwetsbaar.
Ik moet bewijzen dat ik goed genoeg ben.
Ik kan falen.
Deze les zegt precies het tegenovergestelde.
Je bent niet afgescheiden van je Bron.
Je bent niet uit de Liefde gevallen.
Je bent niet vergeten wie je bent, behalve in je denken.
"Laat me mij herinneren dat ik één ben met God."
Dat is geen geloofsovertuiging die je jezelf moet aanpraten. Het is een uitnodiging om stil te worden en te ontdekken wat er overblijft wanneer angst, oordeel en zelfbeelden even op de achtergrond raken.
Onder die lagen bevindt zich een diepe rust die nooit beschadigd is geweest.
Het wonder van herinnering
De les beschrijft dat alles wat wij aanraken gaat stralen met een licht dat zegent en geneest.
Dat betekent niet dat je bovennatuurlijke krachten ontwikkelt. Het betekent dat jouw aanwezigheid anders wordt.
Wanneer je leeft vanuit liefde in plaats van angst:
word je zachter,
luister je aandachtiger,
reageer je minder defensief,
zie je de mens achter het gedrag,
breng je rust in situaties die gespannen zijn.
Mensen voelen zich gezien.
Dat is misschien wel het grootste wonder.
Niet dat de wereld verdwijnt, maar dat jij haar met andere ogen leert bekijken.
Het zien van liefde in alles
Een bijzonder gedeelte van deze les zegt:
Vandaag zien wij alleen het liefdevolle en het beminnelijke.
Dat betekent niet dat pijn ontkend wordt.
Het betekent dat je voorbij het gedrag kijkt.
Je ziet angst achter agressie.
Verdriet achter boosheid.
Eenzaamheid achter terugtrekking.
Verlangen naar liefde achter controle.
Zelfs in jezelf.
Want wat je in anderen kunt herkennen, heb je eerst in jezelf leren zien.
Vergeving ontstaat daardoor vanzelf.
Het heilige halfuur
Voor het eerst vraagt de Cursus om een langere periode van stilte.
Dertig minuten.
Geen ingewikkelde techniek.
Geen voorgeschreven tekst.
Alleen aanwezig zijn.
De gedachte meenemen:
Laat me mij herinneren dat ik één ben met God.
En vervolgens luisteren.
Misschien gebeurt er niets bijzonders.
Misschien dwaalt je aandacht af.
Misschien word je onrustig.
De Cursus zegt: dat maakt niet uit.
Het zaad wordt geplant.
Je hoeft de ervaring niet te maken.
Je hoeft niets te forceren.
Je hoeft alleen beschikbaar te zijn.
"Blijf dit half uur bij Hem. Hij doet de rest."
Dat is pure overgave.
Non dualistische duiding
Deze les sluit naadloos aan bij de grote non dualistische tradities.
Advaita Vedanta
In Advaita wordt gezegd:
Atman is Brahman.
Het diepste Zelf is niet verschillend van het Absolute.
De afgescheiden persoon is een verschijningsvorm binnen Maya, de sluier van vergissing.
Herinnering aan God is hier het ontwaken tot wat je altijd al bent geweest.
Zenboeddhisme
Zen spreekt niet over een persoonlijke God.
Maar wel over je oorspronkelijke gezicht.
Wie ben je voordat je naam kreeg?
Voordat je verhalen ontstonden?
Wanneer de denkgeest stil wordt, verschijnt de directe ervaring van eenheid.
Geen twee.
Taoïsme
Het Taoïsme beschrijft het leven vanuit harmonie met de Tao.
Wanneer het afzonderlijke zelf ontspant, beweegt het leven vanzelf.
Wu wei, handelen zonder forceren, ontstaat.
Je bent niet afgescheiden van de stroom van het bestaan.
Soefisme
De soefi's spreken over fana, het oplossen van het afgescheiden ik in Gods Liefde.
Niet vernietiging van jezelf, maar het verdwijnen van de illusie van afgescheidenheid.
De geliefde en de Minnaar blijken één.
Christelijke mystiek
Mystici als Meister Eckhart spraken over de goddelijke vonk in de ziel.
De plaats waar God en mens elkaar ontmoeten.
Niet als twee werkelijkheden, maar in eenheid van liefde.
Toepassing voor professionals, leiders, trainers en coaches
Juist in het zakelijke leven voelen veel mensen zich afgescheiden.
Van zichzelf.
Van collega's.
Van hun waarden.
Van hun intuïtie.
Deze les nodigt uit tot een andere vorm van leiderschap.
Wanneer je je verbonden voelt met iets groters:
neem je beslissingen vanuit helderheid in plaats van angst,
hoef je minder te controleren,
kun je fouten erkennen zonder je identiteit te verliezen,
luister je werkelijk naar medewerkers en klanten,
wordt succes een middel om bij te dragen in plaats van een bewijs van eigenwaarde.
Voor coaches en trainers ligt hier een belangrijke vraag:
Vanuit welke identiteit begeleid ik anderen?
Vanuit de overtuiging dat mensen gerepareerd moeten worden?
Of vanuit het besef dat er achter conditioneringen al heelheid aanwezig is?
Dan verschuift coaching van verbeteren naar herinneren.
Niet:
"Hoe maak ik jou compleet?"
Maar:
"Wat staat jou in de weg om te herkennen wat er al aanwezig is?"
Dat verandert alles.
Praktische oefening voor vandaag
Neem, zoals de les vraagt, een half uur stilte.
Ga ontspannen zitten.
Adem rustig.
Herhaal een paar keer langzaam:
Laat me mij herinneren dat ik één ben met God.
Laat daarna alle woorden los.
Doe niets.
Verwacht niets.
Merk gedachten op en laat ze voorbijgaan.
Keer steeds terug naar beschikbaarheid.
Aan het einde van het halfuur stel je jezelf één vraag:
Hoe zou ik vandaag leven als ik werkelijk geloofde dat ik nooit afgescheiden ben geweest van Liefde?
Neem dat antwoord mee je dag in.
En herhaal ieder uur:
Laat me mij herinneren dat ik één ben met God, één met al mijn broeders en mijn Zelf, in eeuwigdurende heiligheid en vrede.
Misschien vandaag.
Misschien morgen.
Maar ooit zul je ontdekken dat je niet op zoek was naar God.
Je was alleen vergeten dat je nooit ergens anders bent geweest.
bodmamu