Wat is zonde?

Een hedendaagse uitleg van Een Cursus in Wonderen

Deze tekst is misschien wel een van de meest radicale hoofdstukken uit Een Cursus in Wonderen. De betekenis van het woord zonde is hier totaal anders dan in de meeste religieuze tradities.

Volgens de Cursus is zonde geen slechte daad waarvoor je gestraft moet worden. Zonde is een vergissing in waarneming. Het is de overtuiging dat je afgescheiden bent van God, van Liefde en van je ware Zelf. Vanuit die ene vergissing ontstaat een complete droomwereld van angst, schuld, conflict en sterfelijkheid.

Waanzin als vergissing van de denkgeest

De tekst begint met de krachtige uitspraak:

"Zonde is waanzin."

Dat klinkt hard, maar de Cursus bedoelt hiermee niet dat mensen geestesziek zijn. Waanzin betekent hier dat de denkgeest iets gelooft wat onmogelijk waar kan zijn.

Het lijkt een beetje op iemand die droomt dat zijn huis in brand staat. Tijdens de droom voelt de angst volkomen echt. Pas wanneer hij wakker wordt, beseft hij dat er nooit werkelijk gevaar was.

Volgens de Cursus leven wij in zo'n collectieve droom. We geloven dat we losse individuen zijn die geboren worden, lijden, ouder worden en sterven. Vanuit dat geloof ontstaan angst, verdediging, competitie en schuld.

Het lichaam als instrument

De Cursus zegt niet dat het lichaam slecht is.

Het lichaam is een instrument.

Wanneer het ego de leiding heeft, gebruikt het lichaam om verschillen te benadrukken.

Ik ben hier.
Jij bent daar.
Ik heb gelijk.
Jij hebt ongelijk.
Ik ben kwetsbaar.
Ik moet mezelf beschermen.

Wanneer liefde de leiding krijgt, blijft hetzelfde lichaam bestaan, maar krijgt het een totaal andere functie.

Dan wordt het een middel om:

• liefde te delen

• vriendelijkheid uit te drukken

• te vergeven

• te helpen

• schoonheid zichtbaar te maken

Het lichaam verandert niet.

Het doel verandert.

En daarmee verandert onze hele ervaring.

Zonde probeert het onmogelijke te bewijzen

De Cursus beschrijft zonde als een advocaat die voortdurend probeert iets te bewijzen dat onmogelijk waar kan zijn.

Namelijk:

• dat Liefde kan verdwijnen

• dat God Zijn Schepping kwijt kan raken

• dat het eeuwige kan sterven

• dat schuld werkelijk bestaat

• dat afgescheidenheid werkelijkheid is

Volgens de Cursus is dat onmogelijk.

Zoals een golf nooit los kan bestaan van de oceaan, zo kan de mens nooit werkelijk los zijn van zijn Bron.

Het kinderspel

Misschien is het mooiste gedeelte van deze tekst de vergelijking met een kind dat speelt.

Een kind zet een piratenhoed op.

Even is hij een piraat.

Even later een ridder.

Daarna een astronaut.

Geen enkele ouder denkt werkelijk dat het kind veranderd is.

Zo kijkt God volgens de Cursus naar ons.

Wij spelen mens.

Wij spelen succesvol.

Wij spelen mislukt.

Wij spelen slachtoffer.

Wij spelen dader.

Wij spelen ziek.

Wij spelen arm.

Wij spelen rijk.

Maar onder al die rollen is niets veranderd aan wat wij werkelijk zijn.

Dat betekent niet dat ons lijden onbelangrijk is. Binnen onze menselijke ervaring voelt pijn echt en verdient die compassie en zorg. De Cursus nodigt ons uit om daarnaast een dieper perspectief te ontdekken waarin onze ware identiteit nooit beschadigd is geweest.

Er is geen zonde

De uitspraak:

"Er is geen zonde."

is waarschijnlijk de meest controversiële zin uit de hele Cursus.

Hij betekent niet:

"Mensen doen nooit iets verkeerd."

Hij betekent:

"Niets wat iemand doet kan zijn ware identiteit veranderen."

Een diamant blijft een diamant, ook wanneer er modder overheen ligt.

De modder hoeft niet veroordeeld te worden.

Ze hoeft alleen te worden afgespoeld.

De non dualistische visie

Vrijwel alle non dualistische tradities wijzen uiteindelijk naar dezelfde werkelijkheid.

In het Advaita Vedanta ontstaat afgescheidenheid door Maya, de sluier van schijn. Het ware Zelf, Atman, is altijd één met Brahman.

Binnen het Boeddhisme ontstaat lijden doordat we ons vastklampen aan een afzonderlijk ik. Wanneer die identificatie oplost, verschijnt de oorspronkelijke vrijheid.

In het Taoïsme ontstaat strijd zodra we ons verwijderen van de natuurlijke stroom van de Tao.

De Cursus gebruikt andere woorden, maar wijst naar dezelfde kern.

Je bent nooit werkelijk afgescheiden geweest.

Je bent alleen vergeten wie je bent.

Toepassing voor professionals, leiders, trainers en coaches

Ook op de werkvloer zie je voortdurend wat de Cursus hier beschrijft.

Een manager identificeert zich volledig met zijn functie.

Een verkoper met zijn targets.

Een ondernemer met zijn omzet.

Een coach met zijn reputatie.

Wanneer die identiteit wordt bedreigd, ontstaat angst.

Niet omdat de werkelijkheid wordt bedreigd.

Maar omdat het ego denkt dat zijn zelfbeeld op het spel staat.

Een bewuste leider leert daarom onderscheid maken tussen:

"Ik ervaar onzekerheid."

en

"Ik bén onzeker."

Dat ene verschil verandert alles.

Vanuit die ruimte ontstaat rust, creativiteit en echte verbinding.

De beste coaches helpen mensen niet een beter ego te bouwen.

Ze helpen mensen ontdekken dat hun waarde nooit afhankelijk is geweest van prestaties, erkenning of succes.

Van daaruit ontstaan juist duurzame prestaties, omdat handelen niet langer voortkomt uit angst, maar uit vrijheid.

Reflectie

Vraag jezelf vandaag eens af:

• Welke rol speel ik momenteel zo serieus dat ik vergeten ben wie ik werkelijk ben?

• Welk verhaal over mezelf houd ik in stand?

• Wie zou ik zijn als ik dat verhaal even niet geloofde?

Misschien ontdek je dan iets van wat de Cursus bedoelt.

Niet dat je een beter mens hoeft te worden.

Maar dat je mag ontwaken uit de overtuiging dat je ooit iets anders bent geweest dan Liefde.

bodmamu