Les 197 gaat over een subtiele valkuil die bijna iedereen kent. We geven iets aan een ander, aandacht, hulp, liefde, advies, vergeving of ondersteuning, en ergens hopen we daarvoor erkenning terug te krijgen. Wanneer die uitblijft voelen we teleurstelling, irritatie of zelfs afwijzing.
Volgens Een Cursus in Wonderen is dat een teken dat het geschenk niet volledig vrij gegeven werd. Er zat nog een onuitgesproken verwachting aan vast.
De les zegt iets radicaals: je kunt alleen je eigen dankbaarheid oogsten.
Dat betekent niet dat anderen je nooit dankbaar mogen zijn. Het betekent dat jouw innerlijke vrede nooit afhankelijk mag worden van hun reactie.
Wanneer je geeft vanuit liefde, heb je het geschenk op hetzelfde moment zelf ontvangen.
Wat deze les werkelijk zegt
Veel mensen denken dat hun geluk afhankelijk is van hoe anderen reageren.
"Ik heb zoveel voor hem gedaan."
"Ik heb haar geholpen en kreeg niets terug."
"Mijn inzet wordt niet gezien."
Op dat moment lijkt het alsof een ander iets van ons heeft afgenomen. Maar de les zegt dat dit onmogelijk is.
De werkelijke waarde van wat je geeft zit niet in de reactie van de ontvanger, maar in de bewustzijnstoestand van waaruit je geeft.
Als je liefde geeft, ervaar jij liefde.
Als je vergeving schenkt, ervaar jij vergeving.
Als je vriendelijkheid uitstraalt, versterk je vriendelijkheid in jezelf.
Je oogst altijd eerst in je eigen bewustzijn.
In gewone taal
Stel dat je iemand oprecht helpt.
Wanneer je daarna wacht op waardering, heb je van jouw gift onbewust een ruil gemaakt.
Je hebt niet alleen gegeven.
Je hebt gegeven én iets terug verwacht.
Wanneer je echter geeft omdat geven vanzelfsprekend voelt, blijft je vrede intact, ongeacht de reactie van de ander.
Dan komt dankbaarheid van binnenuit.
De non duale betekenis
Deze les sluit prachtig aan bij vrijwel alle non dualistische tradities.
In het zenboeddhisme wordt gesproken over handelen zonder gehechtheid aan resultaat. Je doet wat juist is en laat vervolgens de uitkomst los.
In de Bhagavad Gita leert Krishna hetzelfde principe aan Arjuna: handel volledig, maar hecht je niet aan de vruchten van je handelen.
In de Advaita Vedanta is er uiteindelijk geen afzonderlijke gever en ontvanger. Het ene Bewustzijn ontmoet zichzelf in verschillende vormen.
In het taoïsme spreekt men over wu wei, moeiteloos handelen. De wijze geeft zonder bezit te claimen en helpt zonder erkenning te verlangen.
De les wijst naar dezelfde waarheid: wanneer het idee van een afzonderlijk ik verzacht, verdwijnt ook de behoefte aan bevestiging.
Vanuit psychologisch perspectief
Veel frustratie ontstaat doordat we onbewuste contracten afsluiten.
We denken:
"Als ik goed voor jou ben, moet jij goed voor mij zijn."
"Als ik loyaal ben, moet jij mij waarderen."
"Als ik veel geef, moet ik iets terugkrijgen."
Wanneer de ander dit contract niet kent of niet naleeft, ontstaat teleurstelling.
Deze les nodigt uit om deze verborgen verwachtingen zichtbaar te maken.
Niet zodat je stopt met geven.
Maar zodat je vrij kunt geven.
Voor professionals, leiders, coaches en ondernemers
Deze les heeft grote waarde in het zakelijke leven.
Veel leidinggevenden raken uitgeput omdat zij voortdurend erkenning zoeken voor hun inspanningen.
Veel salesprofessionals worden afhankelijk van complimenten, targets of waardering van klanten.
Veel coaches raken gefrustreerd wanneer cliënten hun adviezen niet opvolgen.
De les nodigt uit tot een andere houding:
Geef het beste van jezelf omdat dat jouw natuur is.
Coach omdat je wilt bijdragen.
Leid omdat je mensen wilt laten groeien.
Verkoop omdat je gelooft dat jouw oplossing waarde toevoegt.
Doe het niet voor de bevestiging.
Paradoxaal genoeg worden mensen juist krachtiger, authentieker en succesvoller wanneer ze niet meer afhankelijk zijn van erkenning.
Dan ontstaat wat tegenwoordig vaak wordt genoemd: intrinsieke motivatie.
Reflectievragen
Waar in mijn leven geef ik iets met een verborgen verwachting?
Welke waardering verlang ik nog van anderen?
Kan ik iets geven zonder iets terug te vragen?
Wat gebeurt er wanneer ik mijn voldoening haal uit het geven zelf?
Samenvatting
Les 197 leert dat echte dankbaarheid niet van buiten komt.
Zolang we wachten op erkenning van anderen, maken we ons geluk afhankelijk van omstandigheden.
Wanneer we ontdekken dat geven en ontvangen in wezen hetzelfde zijn, ontstaat vrijheid.
Dan wordt dankbaarheid geen reactie op wat anderen doen.
Dan wordt dankbaarheid een natuurlijke uitdrukking van wie we zijn.
"Wat ik werkelijk geef, ontvang ik onmiddellijk zelf."
bodmamu