Deze les raakt aan misschien wel de meest fundamentele vraag die een mens zichzelf kan stellen:
Wie ben ik werkelijk?
Volgens Een Cursus in Wonderen is vrijwel alle menselijke onrust terug te voeren op het antwoord dat we op die vraag zijn vergeten. We denken dat we een lichaam zijn, een persoonlijkheid, een verzameling successen en mislukkingen, een geschiedenis, een rol. We identificeren ons met onze gedachten, emoties en omstandigheden. Daardoor ontstaat onzekerheid.
Ben ik goed genoeg?
Doe ik ertoe?
Ben ik geliefd?
Heb ik waarde?
Maar de les zegt iets radicaals: de vraag zelf ontstaat alleen doordat we vergeten zijn wie we werkelijk zijn.
Je bent niet op zoek naar jezelf, je bent jezelf vergeten
De wereld moedigt ons voortdurend aan om onszelf te verbeteren, te ontwikkelen en te bewijzen. Alsof ons ware zelf ergens in de toekomst ligt en nog verdiend moet worden.
Deze les draait dat volledig om.
Je hoeft niet iemand anders te worden.
Je hoeft jezelf niet te maken.
Je hoeft jezelf niet te verdienen.
Je hoeft alleen te aanvaarden wat altijd al waar was.
De Verzoening betekent in Een Cursus in Wonderen niet dat er iets gerepareerd moet worden. Het betekent het herstellen van het besef dat er in werkelijkheid niets mis is gegaan met wie jij bent.
Je hebt misschien vergeten wie je bent.
Je bent het niet verloren.
De grootste vergissing
De Cursus noemt het idee dat je jezelf niet kent een enorme vergissing.
Je leeft immers.
En leven zelf is een uitdrukking van Zijn.
Hoe kun je bestaan en tegelijkertijd niet weten wat je bent?
Volgens de Cursus ontstaat er een splitsing in de denkgeest. Een deel kent de waarheid. Een ander deel gelooft in afscheiding, tekort en schuld.
Dat deel stelt voortdurend vragen:
Wie ben ik?
Ben ik veilig?
Ben ik geliefd?
Doe ik het wel goed?
Maar het diepste deel van jou kent het antwoord al.
De oefening is daarom niet zoeken.
De oefening is herinneren.
Non dualiteit en andere spirituele tradities
Deze les sluit opvallend nauw aan bij de kern van veel grote spirituele tradities.
In de Advaita Vedanta wordt gezegd dat je ware identiteit Atman is, één met Brahman, het absolute bewustzijn. Onwetendheid, Maya, laat je geloven dat je een afgescheiden individu bent. Verlichting is het doorzien van die vergissing.
In het zenboeddhisme spreekt men over je oorspronkelijke gezicht. Wie was je voordat alle verhalen over jezelf begonnen? De oefening is niet iets toevoegen, maar terugkeren naar directe ervaring. Naar wat er altijd al is.
In het taoïsme ben je een uitdrukking van de Tao, de natuurlijke stroom van het bestaan. Lijden ontstaat wanneer je jezelf losmaakt van die oorspronkelijke harmonie.
Binnen het christendom klinkt hetzelfde door in de woorden dat de mens geschapen is naar Gods beeld en gelijkenis. Niet als een zondig wezen dat eerst waardig moet worden, maar als iemand die zich zijn ware afkomst weer mag herinneren.
In het soefisme leeft het verlangen naar hereniging met de Geliefde. Niet omdat God ver weg is, maar omdat de sluier van vergetelheid wordt opgelicht.
De woorden verschillen.
De richting is dezelfde.
Je bent niet afgescheiden van je oorsprong.
Wat betekent dit voor professionals, leiders en coaches?
Veel professionals ontlenen hun identiteit aan prestaties.
Ik ben mijn omzet.
Ik ben mijn functie.
Ik ben mijn resultaten.
Ik ben mijn status.
Dat lijkt krachtig, maar maakt kwetsbaar. Zodra resultaten tegenvallen, ontstaat twijfel over jezelf.
Deze les nodigt uit tot een andere vorm van leiderschap.
Je waarde wordt niet bepaald door je prestaties.
Je prestaties komen voort uit de mate waarin je verbonden bent met wie je werkelijk bent.
Een leider die zichzelf niet voortdurend hoeft te bewijzen, straalt rust uit.
Een coach die zijn eigen waarde niet afhankelijk maakt van succes, kan werkelijk aanwezig zijn.
Een verkoper die zich niet identificeert met afwijzing, blijft open en authentiek.
Vanuit deze les kun je mensen helpen onderzoeken:
"Wie ben jij als alle rollen even wegvallen?"
"Welke overtuigingen over jezelf zijn aangeleerd, maar niet waar?"
"Wat blijft er over wanneer je niets hoeft te bewijzen?"
Juist daar ontstaat vaak het diepste zelfvertrouwen. Niet gebaseerd op ego, maar op aanwezigheid.
Praktische toepassing voor vandaag
Merk gedurende de dag op wanneer je jezelf probeert te verdedigen, te bewijzen of kleiner maakt.
Vraag jezelf dan af:
"Welke identiteit probeer ik hier overeind te houden?"
En vervolgens:
"Wie ben ik zonder dit verhaal?"
Keer terug naar stilte.
Naar adem.
Naar aanwezigheid.
Niet om een beter mens te worden.
Maar om te herinneren dat je al heel bent.
Affirmatie
Vanochtend en vanavond kun je enkele minuten stil worden met deze woorden:
Ik aanvaard de Verzoening voor mijzelf,
want ik blijf zoals God mij geschapen heeft.
Laat deze woorden geen intellectuele overtuiging zijn, maar een zachte herinnering.
Misschien hoef je jezelf niet langer te zoeken.
Misschien mag je eenvoudig ophouden weg te lopen van wat je altijd al bent geweest.
139 Je hoeft niet te worden wie je bent. Je hoeft het alleen te aanvaarden.
bodmamu
Reactie plaatsen
Reacties