Herhaling IV, denken met God

In deze herhaling van A Course in Miracles wordt de aandacht verschoven van alleen begrijpen naar het werkelijk toepassen van waarheid in het dagelijks leven. Het is alsof de cursus zegt: je hebt veel gehoord en gelezen, nu wordt het tijd om het te gaan leven. De centrale gedachte van deze herhaling is eenvoudig en tegelijk enorm diep:

“Mijn denkgeest bevat enkel wat ik denk met God.”

Dat betekent dat jouw ware denken nooit afgescheiden is van liefde, waarheid of vrede. Alles wat angst, schuld, verdediging of aanval lijkt te zijn, behoort niet tot jouw werkelijke natuur. Het zijn tijdelijke wolken die langs de hemel van bewustzijn drijven, maar de lucht zelf blijft onaangetast.

De tekst wijst erop dat onvergevingsgezindheid zich vaak vermomt als iets anders. We denken bijvoorbeeld dat we “realistisch”, “voorzichtig” of “terecht gekwetst” zijn, terwijl er diep vanbinnen nog een oordeel of verdediging verborgen zit. Dat is confronterend, maar ook bevrijdend. Want als het slechts een verdedigingsmechanisme is, hoeft het niet jouw identiteit te zijn.

De vergelijking met een kind dat een stok in de oceaan gooit is prachtig. Onze ego gedachten lijken soms enorm belangrijk, maar ze veranderen niets aan de waarheid van wat we zijn. Zoals de getijden gewoon doorgaan, blijft ook Gods liefde onveranderd aanwezig.

In gewone taal

Deze les nodigt uit om minder te vertrouwen op de stem van angst en meer op de stille stem van innerlijke vrede. Niet door hard te vechten tegen negatieve gedachten, maar door te herkennen dat ze niet de diepste waarheid over jou vertellen.

Je hoeft jezelf niet voortdurend te repareren.
Je hoeft niet perfect te worden.
Je hoeft alleen te herinneren wat er altijd al aanwezig was.

Elke keer dat je stil wordt en de gedachte herhaalt:

“Mijn denkgeest bevat enkel wat ik denk met God”

maak je ruimte voor rust, helderheid en vertrouwen.

Vanuit non dualistische stromingen

Binnen het zenboeddhisme

In het zenboeddhisme wordt gesproken over de oorspronkelijke geest, vóór alle verhalen en identificaties. De les wijst naar dezelfde ervaring. Gedachten van angst en afscheiding zijn als rimpelingen op het water. De ware natuur blijft stil en helder aanwezig.

Vanuit advaita vedanta

Ramana Maharshi en andere advaita leraren zouden zeggen dat het ego slechts een tijdelijke identificatie is. De gedachte “mijn denkgeest bevat enkel wat ik denk met God” verwijst naar het besef dat Atman en Brahman niet gescheiden zijn. Het ware Zelf denkt niet in angst, omdat het één is met het Absolute.

Vanuit taoïsme

Binnen het taoïsme ontstaat lijden wanneer we ons verzetten tegen de natuurlijke stroom van het leven. Deze herhaling nodigt uit tot meebewegen met de stroom van waarheid in plaats van vast te houden aan controle en verdediging. Zoals water zichzelf niet forceert, hoeft ook de geest niet te strijden om vrede te vinden.

Vanuit gnostiek

De gnostische traditie spreekt over ontwaken uit de illusie van afgescheidenheid. Onvergevingsgezindheid wordt gezien als een sluier die het goddelijke licht bedekt. De herinnering aan denken met God is een herinnering aan onze oorspronkelijke afkomst.

Vanuit het soefisme

Binnen het soefisme draait de weg om het oplossen van het kleine zelf in de liefde van God. De voortdurende herinnering aan God, dhikr, lijkt sterk op het herhalen van deze centrale gedachte. Door herinnering verdwijnt de illusie van afscheiding langzaam naar de achtergrond.

Vanuit traditionele religies

Christendom

Binnen het christendom sluit deze les sterk aan bij de woorden van Jesus Christ over het Koninkrijk Gods dat binnenin is. Denken met God betekent leven vanuit liefde, vergeving en vertrouwen in plaats van oordeel en angst.

Islam

In de islam wordt de mens gezien als geschapen in overgave aan Allah. De herhaling van heilige woorden en voortdurende herinnering aan God heeft een vergelijkbare functie als deze oefening: de geest terugbrengen naar waarheid en vrede.

Hindoeïsme

In het hindoeïsme wordt maya gezien als de sluier van illusie waardoor de mens zichzelf als afgescheiden ervaart. Deze les nodigt uit om door die sluier heen te kijken en de eenheid met het goddelijke te herinneren.

Boeddhisme

Hoewel het boeddhisme meestal niet spreekt over God als schepper, wijst het wel naar een bewustzijn voorbij het ego. De oefening om gedachten niet te geloven maar waar te nemen sluit nauw aan bij meditatie en mindfulness.

bodmamu reflectie

Misschien is dit wel waar bodmamu steeds naar wijst:
dat de waarheid niet toegevoegd hoeft te worden,
maar herinnerd.

Onder alle drukte,
onder alle verhalen,
onder alle verdediging,
is er een stilte die nooit beschadigd is geraakt.

En misschien is dat wat deze herhaling zachtjes probeert te openen.

bodmamu