De twee gedachten die vandaag worden herhaald, raken de kern van Een Cursus in Wonderen. Ze herinneren ons eraan wie wij in essentie zijn en wat ons verhindert die waarheid te ervaren. De eerste gedachte gaat over onze ware natuur. De tweede over wat die ervaring verduistert.
Liefde schiep mij als zichzelf
De Cursus zegt niet dat liefde iets is wat je moet verdienen of ontwikkelen. Zij stelt iets veel radicalers. Liefde is jouw oorsprong. Jij bent voortgekomen uit Liefde en draagt daarom dezelfde essentie in je.
Dat betekent niet dat je persoonlijkheid volmaakt is. Het betekent ook niet dat je nooit fouten maakt. Het verwijst naar een diepere laag van je bestaan die onaangetast blijft door alles wat je hebt meegemaakt.
Wij identificeren ons vaak met ons zelfbeeld. We zien onszelf als succesvol of mislukt, sterk of zwak, geliefd of afgewezen. Dat zelfbeeld verandert voortdurend. Het is opgebouwd uit herinneringen, overtuigingen, rollen en ervaringen. De Cursus noemt dit een afgod. Niet omdat het slecht is, maar omdat we het aanzien voor wie we werkelijk zijn.
Wanneer je denkt: Ik ben mijn functie, mijn verleden, mijn lichaam, mijn prestaties of mijn tekortkomingen, vergeet je jouw diepere identiteit.
De uitnodiging van vandaag is eenvoudig:
Ik ben meer dan het verhaal dat ik over mijzelf vertel.
Je hoeft niets toe te voegen om heel te worden. Je hoeft alleen te herinneren wat nooit verloren is gegaan.
Laat ik hierin geen illusie van mijzelf zien
Dit is een prachtige oefening voor het dagelijks leven.
Wanneer je in de spiegel kijkt, naar een conflict kijkt, naar je werk kijkt of naar een moeilijke situatie kijkt, kun je jezelf afvragen:
Zie ik hier alleen mijn angstige interpretatie? Of ben ik bereid dieper te kijken?
De Cursus ontkent de wereld niet. Zij nodigt uit om voorbij onze automatische betekenisgeving te kijken. Achter angst, oordeel en identificatie blijft Liefde aanwezig.
Liefde koestert geen grieven
Het tweede idee laat zien waarom wij die Liefde vaak niet ervaren.
Grieven zijn oude oordelen die we blijven vasthouden. Ze kunnen gericht zijn op anderen, maar ook op onszelf.
"Ik vergeef hem nooit."
"Zij hadden mij anders moeten behandelen."
"Ik had beter moeten weten."
"Ik ben niet goed genoeg."
Een grief lijkt bescherming te bieden. Alsof het vasthouden aan pijn ons veilig houdt. Maar in werkelijkheid bindt zij ons aan het verleden.
Volgens de Cursus is elke grief uiteindelijk een aanval op onszelf. Want wanneer wij liefde ontzeggen aan een ander, ontzeggen wij ook toegang tot liefde in ons eigen bewustzijn.
Vergeving betekent hier niet dat je gedrag goedkeurt of grenzen opgeeft. Het betekent dat je weigert jouw identiteit te baseren op pijn en oordeel.
Je kiest ervoor om niet langer het verleden te laten bepalen wie jij bent.
Non dualistische duiding
In het zenboeddhisme wordt gesproken over je oorspronkelijke gezicht. Wie was je voordat alle verhalen over jezelf ontstonden? Die vraag verwijst naar dezelfde werkelijkheid als deze les. Je ware natuur is niet beschadigd door de inhoud van je ervaringen.
In de Advaita Vedanta is het individuele zelf, Atman, één met Brahman, de universele werkelijkheid. Het gevoel afgescheiden te zijn ontstaat door Maya, de sluier van vergissing. Liefde schiep mij als zichzelf verwijst naar die fundamentele eenheid.
In het taoïsme leef je in harmonie met de Tao wanneer je ophoudt jezelf voortdurend te verdedigen en te forceren. Grieven zijn verzet tegen wat is en verstoren die natuurlijke stroom.
Binnen het christendom klinkt dit door in het idee dat de mens geschapen is naar Gods beeld en gelijkenis. Vergeving wordt daar gezien als een weg naar bevrijding en herstel van de relatie met God en met elkaar.
In het soefisme leeft het verlangen om terug te keren naar de Geliefde. Niet omdat God ver weg is, maar omdat het hart vergeten is wat het altijd al wist.
De verschillende tradities gebruiken andere woorden, maar wijzen naar dezelfde mogelijkheid: herinner je wie je werkelijk bent en laat los wat die herinnering verduistert.
Voor professionals, leiders, trainers en coaches
Deze les heeft een verrassend praktische betekenis.
Veel professionals ontlenen hun identiteit aan prestaties. Zolang het goed gaat voelen ze zich waardevol. Bij kritiek of tegenslag ontstaat direct onzekerheid. Het zelfbeeld wordt dan een kwetsbaar bouwwerk dat voortdurend bevestigd moet worden.
Wanneer je diep van binnen weet dat jouw waarde niet afhankelijk is van resultaten, ontstaat er rust. Je kunt feedback ontvangen zonder jezelf af te wijzen. Je kunt falen zonder jezelf mislukt te noemen. Je kunt succes ervaren zonder jezelf erboven te verheffen.
Ook grieven spelen een grote rol in organisaties.
Een leidinggevende die oude irritaties blijft koesteren, verliest zijn helderheid. Een verkoper die een afwijzing persoonlijk maakt, draagt die spanning mee naar het volgende gesprek. Een coach die vastzit in oordelen over een cliënt, beperkt diens groeiruimte.
Vergeving betekent in deze context:
-
Ik ben niet mijn laatste fout.
-
Jij bent niet jouw slechtste moment.
-
We hoeven het verleden niet steeds opnieuw te herhalen.
-
We kunnen opnieuw kijken.
Dat vraagt moed. Maar juist daar ontstaat bewust leiderschap.
Reflectievragen
Welke verhalen over mijzelf ben ik gaan geloven alsof ze de waarheid zijn?
Welke grief draag ik nog met mij mee?
Wie zou ik zijn als ik mijn identiteit niet langer ontleen aan mijn zelfbeeld?
Wat wordt mogelijk wanneer ik vandaag kies voor liefde in plaats van verdediging?
Affirmaties voor vandaag
Liefde schiep mij als zichzelf.
Ik ben meer dan mijn zelfbeeld.
Ik hoef niets te verdedigen om waardevol te zijn.
Ik laat grieven los en herinner mij wie ik werkelijk ben.
Mijn essentie is onaangetast door angst en oordeel.
bodmamu