Deze les gaat over een van de meest fundamentele inzichten van Een Cursus in Wonderen: liefde stroomt niet in één richting. Liefde geven en liefde ontvangen zijn uiteindelijk hetzelfde. Wat van God komt, keert vanzelf terug naar God. En wat wij in wezen zijn, is die beweging van liefde zelf.
De les begint met een gebed:
"Vader, ik moet Uw Liefde voor mij wel aan U teruggeven."
Dat klinkt misschien vreemd. Hoe kunnen wij God iets teruggeven wat Hij ons al heeft gegeven?
De Cursus bedoelt hiermee niet dat God iets tekortkomt of iets van ons nodig heeft. Het gaat erom dat liefde pas werkelijk wordt ervaren wanneer zij door ons heen mag stromen. Zolang liefde alleen een idee blijft, kennen we haar niet volledig. Wanneer we haar delen, herkennen we dat zij altijd al van ons was.
Zoals een lamp haar licht niet voor zichzelf kan bewaren, zo kan liefde niet worden vastgehouden. Zij wil stromen, uitstralen en gedeeld worden.
De denkgeest die in liefde rust
De les beschrijft een denkgeest die wordt bewaard in het vriendelijke licht van liefde:
"onbeschadigd, bemind, met angst achter zich en voor zich alleen vrede."
Dat is een prachtige omschrijving van innerlijke vrijheid.
De meeste mensen leven alsof ze voortdurend iets moeten beschermen. Hun reputatie, hun succes, hun bezittingen, hun overtuigingen of hun zelfbeeld. Daardoor ontstaat spanning.
Deze les zegt dat jouw ware Zelf helemaal niet kwetsbaar is. Wat werkelijk bent, kan niet beschadigd worden. Wanneer je dat begint te herkennen, wordt angst overbodig.
Niet omdat de omstandigheden veranderen, maar omdat je identiteit verschuift van het tijdelijke naar het eeuwige.
Een reis die nooit begonnen is
Het meest intrigerende deel van de les staat aan het einde:
"een reis eindigt die nooit begonnen is."
Dat lijkt een paradox.
Volgens de Cursus hebben we ooit gedacht dat we afgescheiden konden zijn van God. Vervolgens zijn we een enorme zoektocht begonnen naar liefde, geluk, erkenning, succes en thuiskomen.
Maar de waarheid is dat we nooit werkelijk zijn weggegaan.
De hele reis speelde zich af in onze gedachten.
Je zou het kunnen vergelijken met iemand die droomt dat hij verdwaald is. Tijdens de droom lijkt de tocht heel echt. Maar zodra hij wakker wordt, ontdekt hij dat hij altijd veilig in zijn bed lag.
De verlichting waarover de grote spirituele tradities spreken is niet het bereiken van iets nieuws, maar het ontwaken uit een vergissing.
De spiegel van non dualiteit
In het Advaita Vedanta wordt gezegd dat de individuele ziel nooit werkelijk gescheiden is geweest van het oneindige bewustzijn, het Atman, dat één is met Brahman.
In het zenboeddhisme wordt gesproken over het plotseling herkennen van je oorspronkelijke natuur. Je hoeft niets toe te voegen. Je hoeft alleen te zien wat altijd al aanwezig was.
In het taoïsme keert alles vanzelf terug naar het Tao, de bron waaruit alles voortkomt.
In de christelijke mystiek wordt gesproken over de terugkeer van de verloren zoon naar het huis van de Vader. Uiteindelijk ontdekt hij dat de liefde van de Vader nooit verdwenen was.
Al deze tradities wijzen naar dezelfde ervaring: de afscheiding was een gedachte, geen werkelijkheid.
Wat betekent dit voor professionals, leiders en coaches?
Veel professionals leven vanuit een onbewuste overtuiging dat zij zichzelf moeten bewijzen.
Ze zoeken bevestiging via resultaten, omzet, status, invloed of erkenning.
Dat werkt vaak tijdelijk, maar het geeft zelden blijvende rust.
Deze les nodigt uit tot een andere vraag:
"Wat als mijn waarde al vaststaat?"
Vanuit dat inzicht ontstaat een heel andere manier van werken.
Een leider hoeft zichzelf niet voortdurend te verdedigen.
Een ondernemer hoeft niet continu erkenning te verzamelen.
Een salesprofessional hoeft niet krampachtig te presteren.
Een coach hoeft niet de redder van anderen te zijn.
Wanneer je jezelf ervaart als onderdeel van een groter geheel ontstaat er ontspanning. Vanuit die ontspanning wordt luisteren makkelijker, samenwerken natuurlijker en besluitvorming helderder.
De beste leiders zijn vaak niet degenen die het hardst trekken, maar degenen die het meest verbonden zijn met hun innerlijke rust.
Praktische contemplatie
Sta vandaag een paar momenten stil bij deze gedachte:
"De liefde die ik zoek, is al aanwezig."
Voel vervolgens:
Waar probeer ik nog liefde, waardering of erkenning te verdienen?
En vraag jezelf daarna af:
"Wat zou er veranderen als ik wist dat ik al volledig geliefd ben?"
Misschien ontdek je dat de weg naar vrede veel korter is dan je dacht.
Misschien ontdek je zelfs dat de reis die je zo lang hebt gemaakt, nooit werkelijk nodig is geweest.
Kern van deze les
Je bent niet op weg naar liefde.
Je bent niet op weg naar God.
Je bent niet op weg naar heelheid.
Je ontwaakt langzaam voor het besef dat je nooit ergens anders bent geweest.
bodmamu