Deze les behoort tot de meest confronterende lessen van het eerste deel van Een Cursus in Wonderen. Ze stelt dat iedere grief, iedere vorm van verwijt, boosheid, teleurstelling of oordeel niet alleen een aanval is op een ander, maar uiteindelijk een aanval is op Gods verlossingsplan.
Dat klinkt misschien zwaar. Toch wijst de les op iets heel eenvoudigs.
Wanneer wij een ander veroordelen vanwege zijn gedrag, woorden of keuzes, zien wij die persoon uitsluitend als een lichaam, een persoonlijkheid of een verzameling eigenschappen. We vergeten wie hij werkelijk is. We kijken naar het oppervlak en verliezen de essentie uit het oog.
Volgens de Cursus is dat precies waar het ego op gebaseerd is: de overtuiging dat wij afgescheiden individuen zijn die opgesloten zitten in een lichaam.
De les zegt niet dat gedrag geen gevolgen heeft of dat we alles maar moeten goedkeuren. Ze nodigt ons uit om verder te kijken dan gedrag. Achter elk mens bevindt zich dezelfde kern van bewustzijn, liefde en onschuld.
Een grief zegt:
"Jij bent wat jij hebt gedaan."
Een wonder zegt:
"Wat jij werkelijk bent, is veel groter dan wat jij hebt gedaan."
Daarom houdt een grief ons gevangen. Niet alleen de ander, maar ook onszelf.
Wat betekent dit in hedendaagse taal?
Iedere keer dat je een verhaal blijft herhalen over wat iemand jou heeft aangedaan, bevestig je dat verleden opnieuw.
Je houdt de pijn levend.
Je maakt het oude moment belangrijker dan de huidige werkelijkheid.
Daardoor ontstaat een muur tussen jou en innerlijke vrede.
De les leert dat verlossing niet betekent dat de wereld verandert.
Verlossing betekent dat jouw manier van kijken verandert.
Niet langer kijken vanuit verwijt.
Maar vanuit begrip.
Niet langer vanuit afscheiding.
Maar vanuit verbinding.
De non dualistische betekenis
In vrijwel alle non dualistische tradities vinden we dezelfde kern.
In het zenboeddhisme ontstaat lijden doordat we ons identificeren met een afgescheiden ik. Zodra er een "ik" is, verschijnt automatisch een "jij". En zodra er een "jij" is, ontstaat oordeel, vergelijking en conflict.
In de Advaita Vedanta wordt gesproken over Maya, de sluier van schijn. Die sluier laat ons geloven dat we afzonderlijke personen zijn, terwijl onze diepste natuur Atman is, één met Brahman, het oneindige bewustzijn.
Het taoïsme leert dat verzet tegen wat is, ons verwijdert van de Tao. Een grief is precies zo'n vorm van verzet.
Binnen het soefisme wordt gesproken over de sluier van het ego die het zicht op God verduistert. Verwijten versterken die sluier.
De Cursus gebruikt andere woorden, maar wijst naar dezelfde werkelijkheid:
Wanneer het ego verdwijnt, blijft liefde over.
Vanuit religieuze tradities
Binnen het christendom klinkt dit door in de woorden van Jezus:
"Heb uw vijanden lief."
Niet omdat slecht gedrag goed zou zijn, maar omdat liefde dieper kijkt dan gedrag.
Binnen de islam wordt Allah beschreven als de Meest Barmhartige. Vergeving wordt gezien als een weerspiegeling van die goddelijke eigenschap.
Binnen het hindoeïsme wordt geleerd dat hetzelfde goddelijke Zelf aanwezig is in alle levende wezens.
Binnen het boeddhisme wordt mededogen ontwikkeld omdat iedereen worstelt met onwetendheid en lijden.
De taal verschilt.
De richting is dezelfde.
Voor professionals, leiders, coaches en ondernemers
Deze les raakt direct aan effectief leiderschap.
Veel conflicten binnen organisaties blijven bestaan omdat mensen elkaar vastzetten in oude verhalen.
"Dat is die lastige collega."
"Hij luistert nooit."
"Zij doet altijd moeilijk."
"Die klant is onmogelijk."
Zodra we mensen reduceren tot gedrag, ontstaat een grief.
En iedere grief beperkt ons zicht op nieuwe mogelijkheden.
Bewuste leiders leren onderscheid maken tussen gedrag en identiteit.
Ze kunnen duidelijk grenzen stellen zonder de ander te veroordelen.
Ze corrigeren gedrag zonder de mens af te wijzen.
Ze luisteren zonder direct een oordeel klaar te hebben.
Voor coaches is dit misschien nog belangrijker.
Een coach die cliënten vastzet in hun verleden kan geen werkelijke verandering begeleiden.
Een coach die voorbij het verhaal kijkt en de essentie van de mens blijft zien, creëert ruimte voor groei.
Vraag jezelf vandaag eens af:
Welke persoon zie ik nog steeds door de bril van een oud verhaal?
Welke grief houd ik in stand?
Wat zou er gebeuren als ik bereid was die persoon opnieuw te ontmoeten, zonder het verleden ertussen?
Misschien ontdek je dan dat de vrede waarnaar je zoekt al die tijd achter die grief verborgen lag.
Praktische oefening
Sluit vandaag enkele minuten je ogen en stel jezelf rustig de vraag:
"Wat is verlossing?"
Probeer niet zelf een antwoord te bedenken.
Luister.
Voel.
Wees stil.
Laat de behoefte los om gelijk te hebben.
Laat de behoefte los om het verleden vast te houden.
En wees bereid om iets nieuws te ontvangen.
Misschien ontdek je dat verlossing veel eenvoudiger is dan je dacht.
Misschien is het niets anders dan weer leren liefhebben.
Affirmatie
Grieven koesteren is een aanval op Gods verlossingsplan. Laat ik het in plaats daarvan aanvaarden. Wat is verlossing, Vader? Ik weet het niet. Zeg het mij, opdat ik het begrijp.
bodmamu